• Home
  • »
  • News
  • »
  • lifestyle
  • »
  • INSPIRATIONAL STORY TEACHERS CHIP IN FOR BOREWELL COMMUNITY SENDS 17 KIDS TO SCHOOL GH AP AS

ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਲਗਵਾਇਆ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਨਲਕਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ 17 ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਵਾਇਆ ਸਕੂਲ 'ਚ ਦਾਖ਼ਲ

ਭਾਈਚਾਰਾ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਆਮ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਮੂਹ 11 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਣੇ-ਨਾਸਿਕ ਹਾਈਵੇਅ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮੰਚਰ ਦੇ ਮਾਰਕੀਟ ਯਾਰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਕਾਲਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।

  • Share this:
ਨਵੰਬਰ 2020 ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਦੌਰੇ 'ਤੇ, ਪੁਣੇ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਮੰਚਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪ੍ਰੀਸ਼ਦ ਸਕੂਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਾਲਾਸਾਹਿਬ ਕਨਾਡੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇੱਕ ਬਸਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ ਜਿੱਥੇ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਬਹੁਤ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅੱਠ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਇਸ ਸਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧ ਕੇ 17 ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋਨਾਰ-ਅੰਬੇਗਾਓਂ ਖੇਤਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੇ ਯੋਗਦਾਨ ਨਾਲ ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬੋਰੇਵੈੱਲ ਲਗਵਾਇਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਾਗਿਆ।

30 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਦੇ ਨਾਲ ਕਨਾਡੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿੰਦੇਵਾੜੀ ਦੇ ZP ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਕਨਾਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕੋਵਿਡ 19 ਸਰਵੇਖਣ ਦੌਰਾਨ, ਮੈਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੰਦੋਬਸਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਅਨਿਯਮਿਤ ਸਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਠ ਬੱਚੇ ਜਨਵਰੀ 2021 ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਬੱਚੇ ਸਾਫ਼-ਸਫ਼ਾਈ ਪੱਖੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਬੱਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ 18 ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਨੇੜਲੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗ ਕੇ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਦੇ ਕੇ ਟੈਂਕਰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।”

ਭਾਈਚਾਰਾ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਆਮ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਮੂਹ 11 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਣੇ-ਨਾਸਿਕ ਹਾਈਵੇਅ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮੰਚਰ ਦੇ ਮਾਰਕੀਟ ਯਾਰਡ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਕਾਲਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰੇਮਨਾਥ ਭੌਂਸਲੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਅਨੇ ਮਾਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੌਂਪੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗ੍ਹਾ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਥਾਨਕ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਕੋਵਿਡ -19 ਨੇ ਸਾਡੇ 'ਤੇ ਬੁਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਜੋ ਕਿਸਾਨ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਕੇ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਬਰਤਨ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭੋਸਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਅਸੀਂ 1,000 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਟੈਂਕਰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪੀਣ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਹਾਉਣਾ ਸਾਡੀ ਤਰਜੀਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਨਹਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਛੁਟ ਗਏ।"

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਨਾਡੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਲਕਾ ਖੋਦਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੂਨਾਰ-ਅੰਬੇਗਾਂਵ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਵਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਸਨੇ ਯੋਗਦਾਨ ਤੋਂ 40,000 ਰੁਪਏ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਕੰਮ ਪਿਛਲੇ ਜੂਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

ਕਾਨਾਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ “ਅਸੀਂ ਪੰਚਾਇਤ ਸੰਮਤੀ ਨੂੰ ਹੈਂਡ ਪੰਪ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਨਾਲ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਨਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਦਿੱਖ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘੁਲਣ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। 13 ਜੂਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਵਿੱਦਿਅਕ ਵਰ੍ਹੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ 17 ਬੱਚੇ ਦਾਖਲ ਹਨ। ਉਹ 1 ਜੂਨ ਤੋਂ ਕਲਾਸ ਲਈ ਆਉਣਗੇ।”

ਇਸ ਹੁੰਗਾਰੇ ਨੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖਣ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਘਾਟੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿੱਖਿਅਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।

ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਫਿਰੋਜ਼ ਕਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ “ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਹੈਂਡ ਪੰਪ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਹਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਕੂਲ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਚੌਥੀ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।”
Published by:Amelia Punjabi
First published: